گرچه بیشتر شبیه یک خانه بود !  بعد از گذشتن از حیاط کوچک اون وارد سالنی شدیم که در واقع همون محل نگهداری از سالمندان بود. سالنی که دور تا دور اون تخت های سالمندان قرار گرفته بود.

از همون ابتدای ورود با نگاه های منتظری روبرو شدیم که شاید مدت ها بود کسی از بستگانشون به ملاقات آنها نیامده بود. پس هر کدام به سمت یکی از سالمندان رفتیم ، کنار اونها نشستیم ،  با اونها صحبت کردیم ، به حرفاشون گوش دادیم  و لحظات شیرین و البته تلخی رو در کنار اونها تجربه کردیم. لحظاتی مثل شعر خواندن پیرزن که بچه ها را جذب خودش کرده بود .مثل صحبت کردن با پیرزنی که مدام دخترش فرزانه را صدا می کرد و اشک بچه ها را درآورد ، مثل  پیرمردی که برای امام حسین نوحه می خواند و .... همه و همه ما را به فکر فرو می برد و ما تلاش می کردیم برای ساعتی هم شده اونها رو خوشحال کنیم.
 
لحظه های طولانی ترین شب سال ، خیلی زود گذشت  و ما با پدربزرگ ها و مادربزرگ های خانه سالمندان  خداحافظی کردیم در حالی که آرزو می کردیم خیلی زود به تنها آرزوشون که بودن در کنار خانواده هاشون هست ، برسند.